सहस्रबुद्धे उवाच

माझी शाळा सोमलवार हायस्कूल. मराठीच्या शिक्षिका मोरे मॅडम. वर्ग ६ आणि ७ वा अशी दोन वर्ष त्यांनी आम्हाला मराठी शिकवलं. मराठी हा माझा सगळ्यात आवडता विषय बनला तो कदाचित त्यांच्यामुळे.  ६ वीत आम्हाला पहिलाच धडा होता "दमडी". हा धडा कुसुमावती देशपांडे यांच्या"मोळी" या कथासंग्रहातून घेतलेला होता. धड्यात नागपूरचे उल्लेख होते. जुन्या काळातली कथा होती त्यामुळे "अजनी", "सोनेगाव" यांची आजूबाजूची गावं अशीच वर्णनं होती. त्यांनी तो धडा इतका जिवंतपणा ओतून शिकवला की काय सांगू.  एकच धडा ३-३, ४-४ दिवस शिकवला जात असे. हा प्रकार मला नवीन होता. कारण, त्या आधीचे शिक्षक, "मराठी शिकवायचं म्हणजे काय असतं त्याच्यात" या रावसाहेबी खाख्याचे होते (रावसाहेब हे पुल देशपांडे यांचे व्यक्तिचित्र आहे).  पण हा नवीन प्रकार मला भलताच भावला. परीक्षेत उत्तरं लिहायची म्हणून मी न शिकलेला कुठला विषय असेल तर तो म्हणजे मराठी. त्यांची पद्धत होती कविता चाल लावून शिकवणं. त्याच्यामुळे तेव्हाच्या कित्येक कविता मला पुर्ण पाठ आहेत. कवितेचा अर्थ समजावून सांगताना एक एक ओळीचा अर्थ उलगडून दाखव...

राज ठाकरे यांनी काही वर्षांपूर्वी एक विधान केलं होतं ते असं की, जनतेची स्मरणशक्ती फार थोडी असते पण, पत्रकारांची ती असू नये.  फार महत्त्वाचं विधान आहे हे आणि नेमकं हेच आपण सतत पाहतो.  उदाहरणार्थ: नीतीन गडकरी यांचं. पत्रकांरांकडून नेहमी तेच प्रश्न विचारल्या जातात. त्यांची पण कमी अधिक फरक करून ठरलेली उत्तरं असतात. Infrastructure या विषयावर त्यांना नुकतंच झी २४ तास नी बोलावलं. पण, प्रधानमंत्री गती शक्ती योजनेबद्दल एकही प्रश्न विचारल्या गेला नाही. गती शक्ती ही सर्व दळण वळणाशी संबंधित मंत्रालयांना एकत्र आणून एकत्रित समन्वयानी अंमलबजावणी करण्यासाठीची योजना आहे. त्याच्यामध्ये प्रचंड आर्थिक तरतूद सरकारनी केली होती. या गती शक्ती मध्ये त्यांचं योगदान मोठं होतं. नीतीन गडकरी यांच्या प्रत्येक ट्विटर/ फेसबुक/ इंस्टाग्राम पोस्ट मध्ये गतिशक्ती असा हॅशटॅग असतो. पण, तरीही त्याच्यावर प्रश्न विचारल्या जात नाही. Between the lines तर सोडूनच द्या पण, आधी घडलेली घटना आणि आता जे घडतंय ते याच्यात संबंध लावून सुद्धा बातमी चालवत नाहीत. उदा. काही दिवसापूर्वी शरद पवार यांनी आपल्या पक्षाध्यक्ष पदाचा राजीना...